Aloil ♠ Iyochan View my profile

[Fic K Sarumi] Merge our minds (5)

posted on 16 Mar 2013 21:26 by capuchinoz in K-PROJECT directory Fiction

 

Warning : ฟิคเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย ผู้ใดที่รับไม่ได้หรือไม่ชอบกด [x] ที่มุมขวาบนสุด
บนจอได้เลยค่ะ และเนื้อหามีการอ้างอิงถึงเนื้อเรื่องในอนิเมะจริงๆเล็กน้อย
เรื่องที่เขียนเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับ SS2 เลย
หากว่า SS2 ออกมาเมื่อไหร่จะก็ ลืมฟิคนี้ไปได้เลยค่ะ 5555555555555+
 
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 
Merge our minds 
 
 
Fushimi Saruhiko x Yata Misaki
            

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

กลับมาแล้วค่ะ /คลาน
ขอโทษที่มาอัพช้ามากๆ 6 ไปติวกับเพื่อน 7 สอบไฟนอล 8 สอบโควต้า 9 ไปพิษโลก 10 คิดว่า
ทุกอย่างจะจบแล้ว แต่เปล่าเลย ยังมีงานห้องให้ทำ !! (ขนาดปิดเทอมยังจะมีงานอีกนะ)
แล้วกว่าจะเสร็จจริงๆก็ วันที่ 12 ซึ่งส่วนมากงานห้องเราจะเป็นคนรับผิดชอบซะส่วนมากค่ะ
/น้ำตาไหล (วันที่ 12 ประกาศโควต้าด้วยแหละ ลุ้นมากค่ะ T w T)
13-14 ก็ยังวนเวียนอยู่ที่โรงเรียนต่อ วันที่ 15 ก็ไปทัศนศึกษากับเพื่อน
อันที่จริงเห็นก็บ่นๆทวิตเล่นเฟลตัวเองไปเรื่อย 55555555555555 /แลดูว่าง
เอาตรงๆคือหัวตันด้วย .... 

แต่ตอนนี้แต่งออกมาได้ 2 ตอนแล้วค่ะ ตอน 6 รอพรุ่งนี้ละกันนะเอ้ววว

(เอาจริงๆคิดว่าคู่นี้จะได้อยู่ด้วยกันตอน 7 ขอบคุณที่ติดตามนะคะ /กราบ) 

 

      - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


            “ยาตะซัง จะพาผมไปไหนน่ะ ?”

            “เออน่ะ ออกไปด้วยกันหน่อย เบื่อ”

            “แต่ข้างนอกมันร้อนมากเลยนะ”

            “บอกให้ไปก็ไปเซ่ !!”

            เพื่อนซี้คู่ขาของยาตะคือ ริคิโอะ คามาโมโตะ ชายหนุ่มร่างท้วมที่เมื่อเจออากาศร้อนๆแล้วจะกลายเป็นผอมขึ้นมาทันที แต่ตอนนี้พึ่งเข้าฤดูร้อนเลยกำลังอยู่ในสภาวะปรับตัว จะผอมทันทีทันใดไม่ได้ตามที่หวัง จะให้ไปเจอแดดโจ้งๆแจ้งๆมันก็ยังไงอยู่ ส่วนยาตะเองไม่ได้สนใจอะไรข้างนอกร้อนๆมันก็ดีแล้วไม่ใช่เรอะ ! มันจะได้ผอมเร็วๆไง

            “แต่คุซานางิซังบอกให้ยาตะซังพักผ่อนต่อนะ ออกไปข้างนอกร้อนๆแบบนั้นร่างกายยาตะจังจะยังปรับตัวไม่ค่อยได้....”

            “เอาเป็นว่าฉันอยากออกไปข้างนอก ไปหาไรทำอะไรๆที่มันคลายเครียด”

            สุดท้ายเพราะคำว่าเพื่อนคามาโมโตะเลยจำเป็นต้องออกไปตามยาตะแต่โดยที่ ทั้ง 2 คนเดินไปเรื่อยๆโดยมียาตะเป็นฝ่ายเดินนำหน้าไปก่อน เขาเดินตามหลังไปจนถึงย่านใจกลางเมือง อย่าบอกนะว่าจะพาเขามาเล่นเกมน่ะ ?

            “ว่าแต่อะไรๆคลายเครียดนะ ยาตะจังเครียดไรหรือเปล่า ?”

            “เฮ้ย ฉันเนี่ยนะเครียด แค่พูดไปลอยๆ แกนี่ก็แซะๆอยู่ได้” ยาตะยิ้มสู้

            “อ่า... นายดูแปลกๆนะแต่ก็ช่างเถอะ ได้ข่าวว่าไปเยี่ยมซารุมานี่ ? เขาเป็นไงบ้าง ?”

            “โอ้ย ทำไมข่าวมันเร็วจังฟะ เลิกพูดถึงมันสักทีจะได้ไหม รำคาญเฟ้ย”

            ตามที่คาดไว้ยาตะเดินเข้าไปในเกมเซนเตอร์เป็นอันดับแรก เขากวาดตามองเครื่องเล่นต่างๆนานา ทุกอย่างล้วนถูกโค้นมาหมดแล้ว ไม่มีเครื่องไหนที่ไม่เคยเล่น แม้จะโตไปสักกี่ปีก็ยังอยากเล่นอยู่ดี พอหันหลังมองกลับไปที่คามาโมโตะแล้วก็ต้องมานั่งคิดกลุ้มใจว่ามันจะเล่นอะไรเป็นบ้างไหม ในเมื่อเขาก็ลองเล่นมาหมดทุกอย่างแล้ว...

            “แกเล่นไรเป็นสักอย่างบ้างปะ”

            “ก็พอเป็นบ้างนะ”

            “ดี งั้นเล่นอันนี้กับฉันหน่อย”

            คนที่ร่างผอมชี้ไปที่เครื่องเล่นเครื่องหนึ่ง รู้สึกจะเป็นเกมขับรถ เขารีบลากคามาโมโตะไปเล่นด้วยทันที ว่าแล้วก็ดันให้อีกคนเข้าไปนั่งๆเหมือนเด็กๆ

            “เอ่อ ขอเปลี่ยนจากคำพูดว่าพอเป็น เป็นคำว่าเล่นไม่ค่อยได้ไหม ขี่มอเตอร์ไซด์เป็นอย่างเดียว รถยนต์ฉันขับไม่ค่อยเป็นเท่าไหร่ ยังไงฉันก็คงไม่ชนะหรอกมั้ง”

            “ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันจะอ่อนให้แกเอง ใครเล่นได้นานที่สุด ชนน้อยที่สุด คนนั้นชนะ”

                ยาตะสอนวิถีขับรถทั้งหมด ทั้งวิธีเหยียบไปจนถึงการควบคุมต่างๆนานา คามาโมโตะพยักหน้าเข้าใจ

                ทั้ง 2 คนออกตัวสตาร์ทรถพร้อมกัน ตะเร่งเครื่องเต็มที่ทิ้งระยะห่างของตัวเองห่างไปจากคามาโมโตะมาก ด้วยความเคยชินเจ้าตัวเลยซิ่งอย่างเมามันส์โดยลืมไปเลยว่าคนที่อยู่ข้างๆยังเล่นไม่ค่อยเป็นเท่าไหร่หรือยังไม่เคยชิน จนคามาโมโตะต้องสะกิดว่าเขาลืมอะไรไปหรือเปล่า ?

            “เอ่อ ยาตะจัง มันทิ้งห่างฉันมากเลยนะ ยอมแพ้ก่อนแล้วกัน...”

            เพียงเวลาสั้นๆ ก็ดูออกได้เลยว่าใครจะแพ้ใครจะชนะ

            “โทษที อย่าพึ่งๆ เล่นต่อไปเลย เดี๋ยวฉันหยุดรถรอ”

            ยาตะหยุดเบรกรอ คามาโมโตะพยายามขับตามไปให้ทัน แต่เวลานานแสนนานเหลือเกิน เพราะเจ้าอ้วนที่กำลังจะลดไปเป็นท้วมขับชนไปชนมาบ้าง กว่าจะถึงจุดที่ยาตะจอดอยู่ มันทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดแทน

            “ไวๆหน่อยเส้ !!  กดเหยียบคันเร่งให้สุดๆไปเลย แกแค่ขี่ให้ตรงเลนหน่อย แล้วพอจะแซงก็หักพวงมาลัยนิดๆ เอออย่างงั้นแหละ”

 

            แล้วเจ้านั่นเลือกที่จะแซงทางโค้ง....

 

            กว่าจะตามมาถึงเขา

 

            ช่างยาวนาน....

 

            นานเหลือเกิน.....

 

            ในที่สุดมันก็ใกล้จะมาถึงยาตะ

 

            “ขอบคุณมาก....” ร่างผอมถวายมะเหงกให้คนข้างๆอย่างแรง

            “โอ้ยย ตอนนี้เริ่มพอชินๆแล้วนะ ให้โอกาสฉันอีกครั้งเถอะ เชื่อสิ !”

            “ต่อเลยแล้วกัน อย่าช้านักสิ”

ยาตะเหยียบคันเร่งเต็มสปีด ซึ่งเหมือนตอนนี้เจ้าตัวก็ลืมตัวอีก ทำให้เขาทิ้งระยะห่างกับคามาโมโตะอีกรอบ แต่ยังดีหน่อยที่คามาโมโตะเริ่มชักจะชินๆแล้ว เลยทำให้พอจะตามมาได้ ทว่ายาตะกลับเร่งความเร็วขึ้นไปอีกราวกับว่าตัวเองจะต้องได้รับชัยชนะในการแข่งครั้งนี้

            “ผมไม่ใช่คนมาเล่นที่นี่บ่อยๆเหมือนยาตะจังกับเพื่อนสนิทซะหน่อย” ชายร่างท้วมบ่นพึมพำ

            “แกพูดว่าไงนะ !!!”

           

            เอี๊ยดดด..... โครมมมมม  !

 

            ยาตะขับเข้าชนกับรถคันอื่นอย่างแรง ยิ่งรู้สึกฉุนๆกับคำพูดคนเมื่อกี้ มันทำให้เขาเผลอขับเสียหลักไป ก่อนจะระบายอารมณ์กับคนตัวการ

            “แกเงียบไปก่อน.... ฉันจะใช้สมาธิ”

            ทั้งคู่เงียบลง คามาโมโตะเริ่มขับตีตื้นมาเรื่อยๆ ทว่าด้วยความที่อยากจะเอาชัยชนะ....

 

          ‘ มิซากิ นายจะหักหลบไปทางนั้นไม่ได้นะ ‘

 

          อยู่ๆความคิดที่ไม่พึงประสงค์ก็เข้ามาในหัว มันเป็นความทรงจำเก่าๆเมื่อยังอยู่มัธยมกับใครคนหนึ่ง... ที่เขาจะไม่มีวันลืม !

            ไม่... ฉันต้องรีบแซง ไม่งั้นเจ้าคามาโมโตะมันก็ตามฉันมาทันสิ ยาตะคิด

 

            โครมมมมมมม !!!

 

            คราวนี้กลายเป็นชนเข้ากับรถที่สวนมาด้วย ทำให้เกมหยุดชะงักสโลวโมชั่นภาพรถที่พังซ้ำอยู่อย่างนั้น ยังดีที่ยังมีโอกาสเล่นต่อ เขาจึงเตรียมสตาร์ทเครื่องใหม่ รู้ตัวอีกทีเจ้าคามาโมโตะก็กำลังจะขับตามมาแล้ว ครั้งต่อไปนี่แหละ ยาตะจะไม่พลาด !!

 

           ' ซารุ แกรอฉันหน่อยเด่ จะรีบไปไหนกันฟะ ‘

          ‘ นายนี่ช้าจริง... อะ ‘ เขาถอนคันเร่งออกเบาๆให้รถชะลอช้าๆ

          ‘ แกอย่าหนีไปไหนนะเฟ้ย ‘

          จะหนีทำไม ทั้งๆที่รู้ๆว่ายังไงฉันก็ต้องแซงนาย นี่มันเป็นการแข่งขันนะ เขาหัวเราะ 

 

          “รอสิวะ !!”

            หลังจากที่หลุดจากพวงศ์ความคิด ร่างผอมก็พูดออกมาอย่างดังเขาเหยียบคันเร่งสุดกำลังหลังจากนั้นก็เผลอไปชนกับกำแพงเข้าอย่างแรง มันไม่น่าหมั่นไส้เท่าไหร่

 

แต่เขาเห็นรถกากๆคันหนึ่งกำลังแล่นอย่างสบายใจลิ่วๆแซงเขาไปอย่างช้าๆหน้าตาเฉย.....

และดูเรียบง่ายเหลือเกิน

 

            “แก.... คามาโมโตะ บังอาจแซงฉัน !!”

            “ยาตะซังต่างหาก เป็นไรหรือเปล่า ชนบ่อยจังนะ” แล้วเขาก็หัวเราะ

            “เงียบไปเลยไป เดี๋ยวฉันก็แซงแก”

               

           ' เฮ้ยๆๆ จะถึงแล้ว แกอย่าพึ่งเหยียบคันเร่งนะ ‘

          ‘ แล้วถ้าฉันเหยียบล่ะ ? ‘

          ‘ รอให้ฉันแซงแกก่อน แล้วฉันจะให้แกเหยียบ ‘

          เขาขับรถตามมาติดๆ ฟุชิมินั่งรออีกฝ่ายอย่างว่าง่าย เขากอดอกหาวแทบจะหลับคาพวงมาลัยรอ พร้อมกับยิ้มเยาะใส่อีกฝ่ายจนกลายเป็นเรื่องน่าสนุก

          ‘ ฉันไม่เคยได้ยินกติกาแบบนั้นนะ มิซากิ ‘

          ‘ แน่จริงแกลองเหยียบสิ ซารุ ‘

          ‘ ฉันไม่เหยียบหรอกนา แต่... ‘

          ยาตะหันไปมองคู่แข่งเพื่อความแน่ใจ หมอนี่ไม่ได้เหยียบคันเร่งตามที่เขาขอไว้จริงด้วย ฟุชิมิเองก็หันมามองอีกฝ่ายว่าขับถึงไหนแล้ว ทว่าในขณะที่เขากำลังจะขับแซงฟุชิมิ

 

โครมมมมมมมม !!!!

ฟุชิมิเอารถตัวเองมาขวางหน้ายาตะไว้ทำให้รถทั้ง 2 ชนกันอย่างแรง

 

‘ ซารุ ?!! ‘

‘ อ่า.. ทีนี้เราก็จะได้เริ่มต้นกันใหม่ด้วยกันแล้วนะ มิซากิ ‘

 

...อดีตมันหวนคืนมาอีกแล้ว...

 

            โครมมมมมมมมม !!

            ยาตะขับไปชนรถคนอื่นอีกหลายๆทอดต่อกัน ไม่นานเกมก็จบลง คามาโมโตะกระโดดร้องเฮ กับชัยชนะครั้งนี้ ในขณะที่อีกคนทำหน้าอมตดเต็มที่ คนที่เล่นเกมบ่อยๆอย่างเขาเนี่ยนะจะแพ้คนแค่นี้ ไม่ได้ ไม่ยอมเฟ้บ เจ้าอ้วน !!

            “หึ... ไม่คิดเลยนะว่าจะเก่งขนาดนี้”

            “จริงหรอ ขอบคุณมากนะ ยาตะจัง ฉันก็พึ่งเคยขับรถจริงๆจังๆครั้งแรกเหมือนกัน”

            ประชดเว้ย.... เขาเม้มปากแน่นๆก่อนจะกลับมาตีสีหน้าปกติเหมือนเดิม แล้วลากเจ้าตัวอ้วนกำลังไปหาเกมใหม่เล่น แพ้คนพึ่งเริ่มเล่นนี่เป็นอะไรที่รู้สึกแย่มาก.....

            “ไปเล่นเกมต่อสู้กัน คามาโมโตะ !!”

           

ยาตะ VS คามาโมโตะ

 

            แทบไม่ต้องต่อยหรือทำอะไร ยาตะก็ Knock out ไปเป็นคนแรก.... แม้จะกี่ครั้งกี่ครั้งก็ตาม แค่ร่างของคามาโมโตะก็เอาพุงชนร่างเล็กให้กระจุยไปได้ เขาเริ่มอารมณ์เสียเมื่อเห็นคะแนนตัวเองไม่เคยจะขึ้นเลยสักแต้ม หรือ แถบเลือดของอีกฝ่ายไม่ลดลงเลยแม้แต่ครั้งเดียว นี่ถ้าเป็นซารุล่ะก็เค้าน่าจะซัดมันได้หน่อย....

 

            “ชิ... ไม่มันเลย ไปเล่นยิงปืนกัน คามาโมโตะ !!!”

            “เอาสิ”

 

            START !!!!

            “ไหนแกบอกเล่นไม่ค่อยเป็นไงฟะ...”

            พอเกมเริ่มขึ้นต่างคนต่างยิง ไอ้หมอนี่ยิงปืนแม่นกว่าที่คิด เริ่มต้นมาแต่ละคนเริ่มแย่งกันยิงแต้มอย่างดุเดือดเผ็ดมัน จริงๆออกแนวต้องสามัคคีกันด้วย แต่มันก็ยิงชิ่งเขาไปเกือบหมดทุกตัว จนเอาต้องเขวี้ยงปืนฟาดอีกฝ่ายเตือนสติ

            “แกปล่อยให้ฉันยิงบ้างก็ได้นะ”

            “โทษที ฮ่าๆๆๆๆ”

            “ฉันลุยคนเดียวก็รอดน่ะ หึ คราวนี้จะ Head shot ให้ดูเลยแล้วกัน”

            ยาตะเล็งไปยังเป้าหมายเอเลี่ยนที่กำลังจะเข้าไปทำร้ายผู้คน เขาค่อยๆโฟกัสกลางจุดของสเอเลี่ยนหัวโตๆ เมื่อเล็งอย่างแม่นยำแล้วเขาก็ตัดสินใจยิงทำแต้มด้วยความมั่นใจ คราวนี้แหละ!!!

           

            ปั้งงง !!!

 

            “เวร !!!!!!!”

            มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามาตัดหน้าเอเลี่ยนหน้าหอยทากนั่นทำให้เป้าหมายเปลี่ยนไปยิงเธอตายทันที คะแนนถูกหักลงจากการฆ่าคน ทำไมยิ่งเล่นแล้วเขารู้สึกยิ่งหงุดหงิดยิ่งนัก... คามาโมโตะเลยจัดการยิงเอเลี่ยนหน้าหอยทากประหลาดๆนั่น ยาตะกำปืนแน่น ทั้งๆที่อุตส่าห์มั่นใจแต่เขากลับยิงพลาด น่าอารมณ์เสียยิ่งนัก !

            “โถ่เอ้ย ! หาเกมอื่นเล่นกัน คามาโมโตะ”

            แล้วหลังจากนั้นก็

 

            แพ้

 

            เปลี่ยนเกมไปอีกกี่เกมก็

 

            แพ้

            แพ้

            แพ้ !!!

 

            “โว๊ยยยยย ทำไมไม่ชนะอะไรสักอย่างเลยวะ แกจริงๆแล้วก็เล่นเป็นหมดทุกเกมใช่ไหมล่ะ แต่แค่ถ่อมตัวเองเท่านั้นแหละ อย่ามาทำเนียน ฉันขี้เกียจเล่นแล้ว แฮ่กๆ” ยาตะโวยวาย

            “สรุปนี่มาเล่นคลายเครียดหรือเครียดกว่าเดิมกันแน่....”

            “ชิ ถ้ามากับไอ้เจ้านั่นอย่างน้อยฉันก็ยังพอจะชนะมันได้ซะหน่อยสินะ”

            “ไอ้นั่นนี่ไอ้ไหนน่ะ ยาตะซัง ?”

            “ไอ้นั่นแหละ”

 

            กริ๊งงง กริ๊งงงง

 

            “หือ ?”

            ยาตะ ยกโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาดู ....ก่อนจะเบิกตาโพลงกว้างเมื่อเห็นรายชื่อที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ไม่อยากคิดเลยว่าจะโทรมาเหมาะเจาะอะไรแบบนี้

 

            ‘ ซารุฮิโกะ ‘ ?

แล้วรู้สึกก่อนหน้านี้จะโทรมาหาเขาประมาณ 20 กว่าสายด้วย....
พวกเขาเล่นเกมเพลินขนาดไม่รู้เรื่องอะไรเลยหรอ ?
 
 

Comment

Comment:

Tweet

  ในหัวมิซากิมีแต่ซารุ  เล่นอะไรก็นึกถึงซารุ
น่ารักเกินไปแย้ววว มัวแต่คิดถึงซารุเลยแพ้สินะคะเนี่ย
มาตามอ่านค่ะ พึ่งได้กลับบ้านมาเปิดคอม แงแง

#5 By drsm (103.7.57.18|58.9.11.176) on 2013-04-20 23:26

@pokemonnoon สงสัยอยู่เหมือนกันค่ะ สรุปใครเก่งกันแน่ เพราะในใจลึกๆแล้วก็แอบหวนอดีตเก่าๆอยู่ใช่ไหมคะ ขอบคุณมากค่ะ 
@blood-hana พี่บลัดพูดถูกทุกประเด็นเลยค่ะ *ยันจริงๆดิ้นให้ตาย ไม่เจอดี ไม่ใช่ฟุชิมิแน่นอน บางทีแอบมีความสุขบนกองทุกข์ของคนอื่นซะอย่างงั้น ?!!! อิอิ ขอบคุณมากนะคะ จะพยายามแต่งต่อไป ไฟท์โตะ 

#4 By Aloil ♠ Iyochan on 2013-03-23 16:51

@pokemonnoon สงสัยอยู่เหมือนกันค่ะ สรุปใครเก่งกันแน่ เพราะในใจลึกๆแล้วก็แอบหวนอดีตเก่าๆอยู่ใช่ไหมคะ ขอบคุณมากค่ะ 
@blood-hana พี่บลัดพูดถูกทุกประเด็นเลยค่ะ *ยันจริงๆดิ้นให้ตาย ไม่เจอดี ไม่ใช่ฟุชิมิแน่นอน บางทีแอบมีความสุขบนกองทุกข์ของคนอื่นซะอย่างงั้น ?!!! อิอิ ขอบคุณมากนะคะ จะพยายามแต่งต่อไป ไฟท์โตะ 

#3 By Aloil ♠ Iyochan on 2013-03-23 16:51

แพ้มาเพราะใจลอยล่ะลิ่ววววว ไปถึงซารุอ่ะสิ 5555+
ประเด็นคือ...ลิง ที่มีปัญหาทางจิต หวงมิซากิยิ่งกว่าอะไร และนิสัยยันเดเระกำลังพัฒนา โทรหา 20 สาย!!!

ประเด็นคือตั้งแต่ทะเลาะกัน  ซารุไม่โทรหาเลยนะ

ฮะๆ บลัดสัมผัสได้ถึงกลุ่มก่อนพลังงานบางอย่างที่อาจเรียกว่า SM และ ยันเดเระ

งานนี้ยาตะอาจจะ..เจอดีหรือเปล่านะ //เจอไปเลยค่าาาา 5555 //หลบไม้เบสบอล

ลิงจง SSSSSSSS ยันเดเระไปเลย จิตไปเลย โทรไปไม่รับต้องลงโทษค่ะ ว่ะฮ่าาาาา //โดน จขบ เตะออกจากบล็อค

#2 By blood_hana on 2013-03-17 22:49

แอร้ยยยยยมาอัพแล้ววววว ยาตะจังอ่อนหรือคามาโมโต้เมพว่ะอย่างนี้5555+ โธ่นึกไปถึงซารุเลยไม่มีสมาธิสินะ//พยักหน้าเข้าใจ อร้ายยยยยยยย ลิงโทรมาตั้งหลายสายฉันล่ะฟินนน รอตอนต่อไปค่ะ!

#1 By k-myst on 2013-03-17 09:13

ไม่อยู่ 6 วันนะคะ ' v ' ....