Aloil ♠ Iyochan View my profile

[Fic K Sarumi] Merge our minds (6)

posted on 18 Mar 2013 22:58 by capuchinoz in K-PROJECT directory Fiction

 

Warning : ฟิคเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย ผู้ใดที่รับไม่ได้หรือไม่ชอบกด [x] ที่มุมขวาบนสุด
บนจอได้เลยค่ะ และเนื้อหามีการอ้างอิงถึงเนื้อเรื่องในอนิเมะจริงๆเล็กน้อย
เรื่องที่เขียนเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับ SS2 เลย
หากว่า SS2 ออกมาเมื่อไหร่จะก็ ลืมฟิคนี้ไปได้เลยค่ะ 5555555555555+
 
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 
Merge our minds 
 
 
Fushimi Saruhiko x Yata Misaki
            

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

   

             ‘ ซารุฮิโกะ ‘ ?

 

แล้วรู้สึกก่อนหน้านี้จะโทรมาหาเขาประมาณ 20 กว่าสายด้วย....

พวกเขาเล่นเกมเพลินขนาดไม่รู้เรื่องอะไรเลยหรอ ?

 

            ตายยากจริง ไอ้นี่ !!!!

            รับดีไหม มันยังอยู่โรงพยาบาลไม่ใช่หรอ ? คงไม่ได้เรียกให้ไปปลอกแอปเปิ้ลแล้วเจออาการหลอนๆเรียกร้องขอให้อยู่ด้วยเหมือนครั้งก่อนที่เขากลัวใช่ไหม ?

            โอเค เขาตัดสินใจว่าจะไม่รับ

 

            “ทำไมไม่รับล่ะ ดูท่าจะธุระสำคัญนะ ?”

            “ไอ้เจ้านั่น...”

            “เห ? กลับบ้านกันก่อนไหม”

            ถ้าเป็นเจ้านั่นล่ะก็....

 

            ‘ ในที่สุดฉันก็ชนะแกแล้ว !! ซารุ !!! แฮ่กก แฮ่กกก ‘

            ยาตะถอนหายใจเหนื่อยหอบ กว่าจะชนะเจ้าลิงนี่ได้ทำเขาปวดแข้งปวดขาไปหมด มาเล่นกับหมอนี่มันรู้สึกทั้งสนุกและทรมานในเวลาเดียวกัน ฝีมือ 2 คนสูสีกันทั้งคู่ แต่ไม่ว่าทำยังไงก็ตามฟุชิมิก็เป็นฝ่ายชนะซะส่วนมากอยู่ดี พวกเขามักจะมาเล่นที่นี่บ่อยๆโดยเฉพาะวันสุดท้ายของการเรียน

            ‘ งั้นเรากลับบ้านกันเถอะ ‘

            ฟุชิมิมองนาฬิกาบนข้อมือที่ชี้เลข 7 ในช่วงเย็น สีท้องฟ้าอากาศข้างนอกก็มืดครึ้ม ได้เวลาที่จะต้องกลับบ้านไปแล้ว

            ‘ ทำไมล่ะ ฉันชนะแล้วกลับบ้านเลยรึไง เล่นต่ออีกเกมเถอะน่า ! ‘

            ‘ ไม่ได้นะ มิซากิ นี่มันก็เย็นแล้ว ‘

            ‘ อีกเกมเดียวจะเป็นไรไป เอานา ซารุ อีกเกมนึงเถอะน้า ~ ‘

            คนอยากเล่นต่อเริ่มยืดเยื้อเข้าสู่โหมดอ้อน ส่วนคนที่อยากจะกลับบ้านก็เริ่มทำไปไม่ถูก เขาไม่รู้ว่าควรจะเล่นเป็นเพื่อนอีกคนต่อไปดีไหม ในเมื่อเข็มนาฬิกามันฟ้องเวลาให้ควรกลับบ้านได้แล้ว ถ้าปล่อยเป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่

            ‘ ไม่ได้หรอก เดี๋ยวมันจะเคยตัวนะ ‘ เขาพยายามตอบกลับอย่างใจเย็นไม่ให้อีกฝ่ายโวยวาย

            ‘ เคยตัวอะไรกัน สัก 10 – 20 นาทีเป็นไรไป ค่อยกลับก็ได้ ‘

            ถึงอย่างนั้นยาตะก็ยังไม่พร้อมแพ้ พยายามยืดเยื้อให้อีกคนเล่นต่อเป็นเพื่อนให้ได้ เขาดึงแขนเสื้อฟุชิมิไปยังเครื่องเล่นเครื่องสุดท้ายที่จะเล่นในวันนี้ เหยิบตังจากกระเป๋าขึ้นมาเตรียมกำลังจะใส่เข้าไปในตัวเครื่อง ฟุชิมิรีบดึงมือยาตะออก แล้วลากออกจากเกมเซนเตอร์ให้ไวที่สุด

            ‘ ถ้านายจะเล่นต่อล่ะก็ฉันจะกลับบ้านแล้วนะ ระวังกลับบ้านดึกๆคนเดียวผีจะฉุดเอาละกัน ‘

            ‘ ไม่ใช่เด็กแล้วเฟ้ย ! เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยกลัวทำไม ‘

            ‘ ถ้าไม่กลัวงั้นฉันกลับละ บาย เจอกันพรุ่งนี้นะ ‘

            ‘ เฮ้ยยย ดะ.. เดี๋ยวสิ แกอย่าทิ้งฉันนะ ขอเล่นแค่อีกเกมนึงเถอะ ‘

            ยาตะดึงฟุชิมิกลับไปที่เกมเซนเตอร์ อ้อนวอนร้องขอให้เขาเล่นเกมสุดท้ายที่ไม่รู้ว่าถ้าหากฟุชิมิชนะอีกรอบมันจะเป็นเกมสุดท้ายไปเรื่อยๆ

            ‘ เอางี้ละกัน ขากลับวันนี้แวะไปกินไอติมกันก่อนไหม แล้วพรุ่งนี้นายเอาเกมที่จะเล่นมาเล่นบ้านฉันทั้งวันก็ได้ รู้สึกว่ายิ่งเล่นตังก็ยิ่งหมด ถ้าช้าไปกว่านี้เกรงว่าจะไม่มีตังเลี้ยงซะแล้วสิ ‘

            ‘ จริงอะ ! แกเลี้ยงจริงๆนะเฟ้ย ‘

            ‘ สบายมาก ‘

            ทั้ง 2 คนตัดใจเดินกลับบ้านด้วยกัน โดยแวะไปกินไอติมกันก่อน ฟุชิมิมักจะใช้แผนนี้เวลาที่ยาตะไม่อยากออกจากเกมเซนเตอร์ อย่างน้อยเขาไม่เคยคิดจะทิ้งยาตะไว้คนเดียวแม้จะขู่แค่ไหนก็ตาม พวกเขามักจะเดินกลับบ้านด้วยกันทุกวันจนกลายเป็นเรื่องปกติ

            ‘ ไอติมโคนช็อกโกแลต 1 ครับ ‘

            ‘ เห ? แล้วแกไม่กินหรอ ? ‘ ยาตะสงสัยเมื่อเห็นฟุชิมิสั่งเพียงแค่โคนเดียว

            ‘ ตังหมดพอดี... นายกินเหอะ เลี้ยง ‘

เขาพลิกตัวเดินกลับไป อย่างน้อยแผนที่พยายามจะลากออกมาจากเกมเซนเตอร์ก็สำเร็จไปได้ด้วยดี เหลือเพียงแค่ลากเจ้าตัวการจะกลับบ้านเท่านั้น

            ‘ เออ... ขอบใจ เดี๋ยวๆ ! พี่ครับ ขออีก 1 ที่ครับ ‘

            ‘ หือ ? ฉันไม่มีตังแล้วนะ ‘

            ‘ ฉันเลี้ยงแกตังหาก ‘

            ยาตะรับไอติมโคนจากพนักงานจ่ายตังให้เบ็ดเสร็จ เขายื่นให้ฟุชิมิแบบส่งๆถ้าอีกฝ่ายรับไม่ดีมันอาจจะหล่นลงบนพื้นเสียของไปหมด ด้วยความเคยชินกับนิสัยเพื่อนใจร้อนเอง ฟุชิมิรับไอติมทันเวลาพอดีมองคนที่กำลังเดินนำหน้าที่ไม่รับรู้เลยว่าถ้าเขาส่งให้ฟุชิมิพลาดล่ะก็ เงินที่เสียไปก็เป็นเงินของตัวเอง มันคงไม่คุ้มค่าเสียเท่าไหร่

            ‘ ถึงมันจะไม่แตกต่างจาก ซื้อกินเองก็เถอะ ยังไงก็... ขอบใจ ‘

            ‘ โฮะ แค่นี้เอง ! พรุ่งนี้ฉันกะว่าจะเอาเกมแล้วก็ขนมไปกินบ้านแกด้วย พ่อแม่แกจะว่าไรไหม ? ‘

            ‘ เขาเคยอยู่ด้วยหรอ... ‘

ฟุชิมิเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบเฉย รู้สึกชินชาไปแล้วที่จะต้องอยู่คนเดียว วันๆเขาเอาแต่จะหมกตัวอยู่แต่ในห้องโดยมีหนังสือเป็นเพื่อนเสียมากกว่า

            ‘ โทษที... ไม่เป็นไร ดีละ พรุ่งนี้เปิดประตูบ้านไวๆด้วย ฉันจะไปบุกบ้านแก ไม่สิ ไปถล่มเลยตังหาก จะเล่นเกมให้ตาเปียกตาแฉะ กินขนมอร่อยๆบนเตียง สบายดีออกนี่ ว่ามะ ? ‘

            ‘ แล้วก็อยู่นานๆได้ใช่ไหม ? ‘

            ‘ สบายมากถ้ามีเกม ดึกๆดื่นๆแค่ไหนฉันก็อยู่ ‘

            รอยยิ้มเจื่อนๆปนหัวเราะปรากฏบนหน้าฟุชิมิ คนพูดเหมือนไม่คิดอะไร พูดไปปากเลียไอติมไปจนเกือบเลอะปากอยู่หลายรอบ พวกเขาเดินไปเรื่อยๆจนใกล้จะถึงทางแยกกลับบ้าน

            ‘ ฮะๆ โอเค นายพูดว่าอยู่ดึกๆได้ใช่ไหม ? เพื่อตอบแทนนายเล็กๆน้อยๆ งั้นอย่าลืมเอาหนังสือมาด้วย ฉันจะช่วยติวข้อสอบให้ ‘

            ‘ ตอบแทนอะไรฟะ ? ‘

            ‘ ขอบคุณสำหรับไอติม ‘

            คนถามได้แต่ยืนงง รู้สึกว่าในมือเริ่มรู้สึกเบาๆเหมือนตัวเองกำลังกำลมอยู่ พอลองมองดูที่มืออีกทีก็ค้นพบว่าไอติมที่กำลังลิ้มรสอย่างเอร็ดอร่อยเมื่อกี้มันถูกเจ้าลิงงาบคำสุดท้ายไปกินจนหมด พอจะกลับมองไปหัวขโมยไอติม มันก็ชิ่งโกยแหน่บไปไกลจนมองตัวแทบไม่เห็นแล้ว

           

มันเป็นช่วงมิตรภาพเล็กๆน้อยๆที่เขานึกออก

 

‘ ซารุ แกอย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวนะโว๊ยยยยยยยยย !!!! ‘

ยาตะตะโกนลั่น วิ่งไปตามทางบ้านฟุชิมิอย่างไว ถึงแม้จะแลซ้ายแลขวาก็ไม่เห็นตัวมันเลยก็ตาม

 

‘ มิซากิ ผิดทางแล้ว ฉันอยู่นี่ตังหาก !! ‘

หัวขโมยไอติมตะโกนกลับ จริงๆแล้วเขากำลังวิ่งไปทางบ้านยาตะ

ร่างเล็กหยุดชะงักแล้วรีบวิ่งเปลี่ยนทิศทางไปทวงหาไอติมคำสุดท้ายที่ควรจะเป็นของเขากลับคืนมา

 

สุดท้ายทั้ง 2 คนก็พากันวิ่งไล่จับเหมือนเด็กๆ

ขอแค่ได้ชกมันสักหมัดข้อหาแย่งไอติมไปสักหน่อยก็ยังดี

ด้วยความยาวของขาหัวขโมยไอติมแล้ว ทำให้ร่างเล็กวิ่งตามแทบไม่ทัน

ถึงอย่างนั้นเจ้าหมอนั่นก็ยังเว้นจังหวะที่จะรอ

เวลาผ่านไปไม่นาน เอาจริงๆแล้ว หมอนี่กำลังพาเขาวิ่งมาส่งถึงบ้าน...

 

และตอนนี้พวกเขาก็อยู่ที่หน้าประตูเจ้าของบ้านที่ชื่อว่า ‘ ยาตะ มิซากิ ‘

 

‘ รีบๆเข้าบ้านไป ‘ ร่างสูงหัวเราะ

‘ แฮ่กก... แฮ่ก แกขโมยไอติมฉัน พรุ่งนี้ฉันจะขโมยของในตู้เย็นแกให้เรียบเลยคอยดู ! ‘

‘ ดีเลย ในตู้เย็นฉันมีแต่นมจืดเยอะแยะเต็มไปหมด อยากจะหาคนช่วยกินพอดี ‘

‘ ไอ้บ้าซารุ ! ฉันไม่ยอมแกหรอกโว๊ยยย ‘

‘ ‘ฉันก็จะรอคนมาช่วยกินนมนะ บาย มิซากิ พรุ่งนี้เจอกัน ‘

 

พูดเสร็จเขาก็เดินกลับบ้านตัวเองไป

 

‘ บาย แล้วเจอกัน... ‘

 

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินกลับไปแล้ว เขาจึงเปิดประตูเข้าบ้านตัวเอง

ไม่รู้ว่าถ้าพูดตอนนี้เจ้าหมอนั่นจะได้ยินไหม เขาเลยอยากจะตะโกนออกไปนิดหน่อย

...ถึงจะไม่ได้ต้องการให้ไอลิงบ้านั่นได้ยินก็เถอะ...

 

‘ ไอ้บ้าซารุ กลับบ้านดีๆนะโว๊ยยย อย่าให้ผีฉุดแกล่ะ ‘

 

นึกถึงสมัยมัธยมแล้ว

....จะว่าไปมันก็ยังมีส่วนดีๆอยู่เหมือนกันนะ ?....

 

            “รับก็ได้วะ...”

             นานแสนนานที่โทรศัพท์ยังคงดังไม่หยุด เขากดรับโทรศัพท์ในขณะที่มือกำลังสั่นเทาไปด้วยความกลัว ยิ่งไม่ได้รับ 20 กว่าสายแสดงว่ามันต้องเป็นเรื่องที่ไม่ดีแน่ๆล่ะ เขาเชื่ออย่างนั้น

            “ฮัลโหล ?”

            ‘ ....ทำไมไม่รับสาย มิซากิ ? ‘ ปลายสายพูดเสียงเย็นชา

            “พอดีไม่ได้ยิน แล้วแกมีอะไรโทรมาตั้งเยอะแยะ”

            ‘ ทำอะไรทำไมไม่ได้ยิน ? นายต้องมาหาฉันตอนนี้ และ เดี๋ยวนี้ ‘

            อาการคล้ายๆจะหลอนเหมือนตอนนั้นกลับมาอีกแล้วใช่ไหม แต่เดี๋ยวนะ มันจะให้เขาไปหาที่ไหนยังไง ? ยังดีที่ยังมีคามาโมโตะเป็นเพื่อนด้วย ไม่งั้นเขาตายแน่

            “พอดีเล่นเกมอยู่เสียงมันดัง แล้วทำไมฉันต้องไปหาแกด้วย ? นี่คงไม่ได้เรียกให้ไปปลอกแอปเปิ้ลอีกใช่ไหม เอ่อ... ว่าแต่แกอยู่ไหนน่ะ ?”

            ‘ โรงพยาบาล ‘

            โล่งอกไปที... เขากลับมาตั้งสติใหม่อีกครั้ง ดีใจเล็กๆ ที่หมอนี่ยังอยู่ในโรงพยาบาล อย่างน้อยวันนี้ก็คงไม่ต้องอยู่กับคนบ้าๆบอๆ

            “แล้วแกต้องการอะไรไหม เดี๋ยวฉันจะให้เจ้าคามาโมโตะซื้อไปฝากแก”

            ‘ อยู่กับเจ้าอ้วนงั้นหรอ ? ‘

            “อ่าหะ ตกลงแกจะเอายังไง”

            ‘ ดีเลย แยกตัวออกจากเจ้านั่น แล้วนายออกมาหาฉันหน่อยสิ มิซากิ ออกมาหาฉันหน่อยได้ไหม ? ออกมาหาฉันให้ไวที่สุด ออกมาหาฉันเดี๋ยวนี้ เดินออกมาหาตอนนี้เลยนะ ‘

            “...เออๆ พอแล้ว เดี๋ยวออกไป”

            เขากดตัดสายทิ้ง ทนไม่ได้กับการที่จะต้องฟังคำซ้ำๆซากๆของคนที่เคยเป็นเพื่อนเก่า นอกจากจะยังเล่นเกมแล้วแพ้ราบคาบเพราะมัวแต่นึกถึงคนที่ไม่อยากนึกมากวนประสาทอยู่เรื่อย นี่ยังจะต้องไปหามันอีกหรอ ?

            “ใครโทรมาน่ะ ?” คามาโมโตะยิงคำถามเดิม

            “ไอคนทรยศ Homra ไง อะไรไม่รู้ อยู่ๆก็บอกให้ออกไปหามันหน่อย เมื่อวานก็ไปแล้วยังไม่พอใจอีกรึไง อยู่โรงพยาบาลสบายๆอยู่ยาวๆไปเลยก็ไม่เห็นจะเป็นไรไป”

            “แล้วจะเอายังไงครับ ?”

            “ไปเล่นเกมกันต่อเหอะ ไว้ไปตอนเย็นๆแล้วกัน ตอนนี้ขี้เกียจ”

            “เดี๋ยวซารุจะโมโหเอานะ”

            “กลัวมันที่ไหนกันล่ะ”

            ปากบอกไม่กลัวก็จริง ทว่าในใจกลับรู้สึกหวั่นๆยังไงไม่รู้ ตั้งแต่วางโทรศัพท์ไปเหมือนจะเริ่มมีอะไรไม่ดีคืบคลานเข้ามาเรื่อยๆ

            “ยาตะซัง แน่ใจนะ ?”

            “กลัวทำไม ไอ้ลิงบ้านั่น !! แกเลิกพูดถึงมันเถอะ ยังไงซะเราจะไปหามันตอนไหนก็เรื่องของเรานี่ จะกลัวมันไปทำไม ไปตอนนี้ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ฉันขี้เกียจด้วยสิ”

            “แต่ยาตะซัง....”

            “ทำไม ก็มันยังอยู่โรงพยาบาลนี่ กลัวไร”

 

“แต่ฉันบอกให้นายออกมาหาฉันเดี๋ยวนี้ไม่ใช่หรอ มิ~ซา~กิ”

 

เดี๋ยวนะ... เขาพึ่งวางสายไปไม่กี่นาทีเองนะ ?

วันนี้เป็นวันที่ 6 ที่เจ้านั่นอยู่โรงพยาบาล เท่าที่ได้ยินจากคุซานางิได้ข่าวว่าคงต้องพักฟื้นถึง 7 วัน

ทำไมมันถึงออกมาก่อนกำหนดล่ะ ?!!!

 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  • พอดีเปลี่ยนพล็อคเรื่องกะทันหันค่ะ 555555555555555555
  • วันนี้พึ่งรับเกรดเสร็จ โล่งอกมากค่ะ เลยไปฉลองดูหนังกับเพื่อนซะยาวเลย กร้ากกกกก (น่าพอใจเท่าที่ควร ?!!)
  • น่าเบื่อยังไงติได้นะคะ ขอบคุณมากค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

  เด็กๆนี่มันน  น่ารักจริงๆ 
ซารุคงรู้ว่ามิซากิคงไม่รีับมาหาแน่ๆ เลยออกมาเองเลยสินะคะ
ตอนนี้ซารุแอบจิตนิดๆนะเนี่ย
(ตามไล่อ่านคร้าบ สนุกมากๆเลยจ้าา )

#6 By drsm (103.7.57.18|58.9.11.176) on 2013-04-21 01:24

ซารุ...เอ็งแสดงความจิตคุกคามเข้าไปทุกทีแล้วนะ
มิซากิ ไม่ได้พึงระวังเลย เข้าใจว่ากลัว มันก็น่ากลัวจริงๆ รุกโคตรๆที่โรงพยาบาล ใจคงคิดว่า อยู่โรงพยาบาลทำไรไม่ได้หรอก
แต่ซารุอ่ะ..มันใช่คนธรรมดาที่ไหน มันคือลิงยันเดเระไง /โดนตบ
ช่วงนี้ระลึกความหลัง ปากบอกว่าเกลียดว่ากลัว แต่ก็ยังนึกถึงเขา มิซากินายมันซึนเดเระเลยนี่หว่า 55555

#5 By blood_hana on 2013-03-24 11:03

กรี้ดดดดดดดดดดด รอคนร้าย คนรา้ยมามันต้องมีsomethingแน่ๆ><

#4 By k-myst on 2013-03-19 14:13

@orakaoru โอ้ว ขอบคุณมากเลยค่า  แค่นี้ก็มีกำลังใจมากๆแล้ว เดี๋ยวจะตามไปแอดบล็อคเหมือนกันนะคะ (อยากมีแนวร่วมซารุมิเยอะๆ 555555 ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
@pokemonnoon สงสัยกลัวเมียหนีค่ะ 5555555555555 เปลี่ยนพล็อตเรื่องแค่ตอนนี้เฉยๆค่า เลยลงเลทไปหนึ่งวัน เพราะรู้สึกมันน่าเบื่อไป คนร้ายยังอยู่ๆนะ ' v ' /เพิ่มความสนุก ทั้งกลัวความยันของลิง ทั้งกลัวคนร้าย 5555555

#3 By Aloil ♠ Iyochan on 2013-03-19 10:26

กรี้ดดดดดด รอไม่ไหวถึงกับต้องหนีโรงบาลมาหาชิวาว่าาาาา กรี้ดดด โธ่ยาตะจังไปหาบ้างก็ได้นะ!! สมัยเด็กน่ารักมากมายยยย เปลี่ยนพล็อตคนร้ายจะยังอยุไหมเนี่ย0_0!!

#2 By k-myst on 2013-03-19 09:55

ฟุชิมิคงจะรอไม่ไหว แอร๊ยย 
รีบออกมาก่อนเบย อิอิกำ
แต่งสนุกมากเลยค่าา
รอติดตามนะคะะ ><
ปล.ขออนุญาติแอดบล็อคค่ะะ

#1 By ora_kaoru* on 2013-03-19 00:48

ไม่อยู่ 6 วันนะคะ ' v ' ....