Aloil ♠ Iyochan View my profile

[Fic K Sarumi] Merge our minds (9) Return !

posted on 20 Apr 2013 17:10 by capuchinoz in K-PROJECT
ฮุดชร่าาาาาาาาาาาาา พึ่งมีแรงอันงุ้งงิ้งมาปั่นฟิคต่อค่ะ !!!
พอดีเฟลจากตอนที่แล้วมาก ตอนนี้ก็เลยพยายามปรับให้ดีขึ้นค่ะ /ฮา
ใครติดตามมาถึงตอนนี้แล้วบ้าง ยังไงก็ขอบพระคุณไปอย่างสูงอีกทีนะคะ *กอดรัด*
 
ปล เดี๋ยวตอนหน้ามาเมื่อไหร่จะเอาคำว่า Return ออกนะคะ เพราะมันดูผิดแปลกชาวบ้าน (ชะอ่าว ?)
 
 
Warning : ฟิคเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย ผู้ใดที่รับไม่ได้หรือไม่ชอบกด [x] ที่มุมขวาบนสุด
บนจอได้เลยค่ะ และเนื้อหามีการอ้างอิงถึงเนื้อเรื่องในอนิเมะจริงๆเล็กน้อย
เรื่องที่เขียนเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับ SS2 เลย
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 
Merge our minds 
 
 
Fushimi Saruhiko x Yata Misaki
 
หมายเห็ด* แอบเพิ่มหน้าเป็น 2 เท่ากว่าเดิม รู้สึกว่าเอนทรี่ที่ผ่านมามันสั้นมาก 5555555555555 เอาทั้งที หนำใจคนอ่านไปเลยแล้วกันค่ะ =3=

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 
 
 

            ภายในห้องโถงใหญ่ที่ควรจะมีบรรยากาศคนทำงานอย่างขะมักเขม้นเดินเพ่นพ่านผสานงานกัน กลับเงียบงันสงัดราวกับป่าช้า มีเพียงเสียงเก้าอี้หมุนไปมากับปลายนิ้วที่กำลังกดแป้นพิมพ์เอกสารกองโตอย่างคล่องแคล่วนั่งแฮ็คข้อมูลองค์กรอื่นอย่างเบื่อหน่าย

 

            บวกกับบรรยากาศเคว้งคว้างไร้เสียงดนตรีหรือคนเดินที่น่าจะบรรเลงให้รู้สึกไม่วังเวงสักนิดเดียวก็ไม่มี ทำให้คนที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ต้องเคาะแป้นดังๆทำลายความเงียบจนดังไปทั่วห้อง ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันหยุดของทุกคน มีเพียงคนที่เข้ามาความสะอาดเท่านั้นที่จะเข้ามาทำงานในวันนี้

 

            ยกเว้นอยู่บางคนที่ต้องมา

 

            โดยเฉพาะ ฟุชิมิ ซารุฮิโกะ 

 

            ทำงานไป เดาะลิ้นไปเป็นว่าเล่น ประจวบกับเวลาใกล้เที่ยงแล้วงานก็ยังไม่คืบหน้าเท่าไหร่ จะแอบเล่นเกมก็ไม่ได้เพราะในห้องนี้มีแต่กล้องวงจรปิดไปหมด มือเท้าคางไม่พอใจ แสงที่สะท้อนเข้าไปในกรอบแว่นหนาสีดำเป็นเวลานานทำให้รู้สึกปวดตาจนคิ้วแทบขมวดติดกัน ตาเริ่มเพลียจากการตื่นออกมาทำงานแต่เช้า มองจอคอมพิวเตอร์กับเอกสารสลับกันเวียนหัวจนแทบอ้วก

 

            “ได้ข่าวว่าตอนอยู่ Homra ก็แฮ็คข้อมูลเก่งนี่ งานไปถึงไหนแล้วล่ะ ฟุชิมิคุง ?”

 

            เสียงใสดังขึ้นหลังเก้าอี้ หญิงสาวผมสีบลอนด์รวบมวยในเครื่องแบบ Scepter 4 เดินมายืนจ้องมองกองงานที่เคยเอามาตั้งไว้ให้จนตอนนี้ยังเคยมีอยู่เท่าไหร่ ก็ยังคงมีอยู่เท่านั้น ชายหนุ่มพลิกตัวหมุนเก้าอี้กลับมาจ้องปะทะกับหญิงสาวตำแหน่งสูงกว่าตน อยู่ที่นี่ด้วยกันมานานแต่การแสดงมารยาทก็ยังคงเหมือนเดิม

 

            “เป็นงานของหน่วยอื่นแท้ๆ ถึงผมจะแฮ็คข้อมูลเป็น ไม่ได้หมายความว่าคุณจะโยนงานมาให้ได้ง่ายๆนะ” ถึงจะเป็นถึงขั้นรองหัวหน้าก็เถอะ น่ารำคาญจริง.... ฟุชิมิต่อในใจ

            “ช่วยไม่ได้ เห็นเป็นเด็กเงียบๆ ไม่สุงสิงกับใคร อยู่ๆก็ได้มาเป็นหัวหน้าหน่วยรบพิเศษ คงเพราะด้วยความอัจฉริยะตั้งแต่เด็กสามารถเรียนรู้ได้ไวกว่าคนอื่น แต่พอดีเห็นว่างานง่ายๆแค่นี้ยังทำไม่เสร็จ เลยประหลาดใจนิดหน่อย รู้สึกว่าตอนที่เธอไม่อยู่ ทุกคนในหน่วยเธอก็เดือดร้อนแบกภาระเหมือนกัน เพราะงั้นทำงานไปเถอะ ไม่ต้องบ่น”

 

            เธอเทศนายาวพร้อมกับจิกลงไปในประโยคเดียวกัน กอดอกมองผลงานชายหนุ่มลูกน้องเอาแต่ใจ วันนี้เป็นวันหยุดของเธอกลับต้องมารับผิดชอบงานร่วมกันโดยที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักประแดงเดียวเพราะคำสั่งจากเบื้องบน แม้ไม่ต้องมองอะไรมากเธอก็พอเดาออกว่า หนุ่มแว่นสีดำกรอบหนานิ่งเงียบกำลังเก็บความไม่พอใจมันไว้ภายใต้สีหน้าเรียบเฉยไว้อยู่

 

            “ตั้งแต่เธอรู้ว่าเพื่อนสนิทของเธอยังคงเกิดอาการช็อคจากเหตุการณ์การปะทะกันของราชา พอจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ฟุชิมิคุง ?”

 

            หลังจากเหตุการณ์นั้นมา ฟุชิมิก็มาทำงานบ้าง ไม่ทำงานบ้าง เอ